روبه روی آینه می ایستم...خودم را نگاه میکنم که چگونه دلش را شکسته اند..!دست میکشم روی گونه هایش و آرام در آغوشم میگیرماش...به چشم هایش خیره میشوم؛برایم میگوید:از انزوای درونش...برایم میگوید:از سیلیِ

گاهی.....دستهایم را دور گردنمحلقه می کنمو آرام آرام .....کنار گوشم زمزمه می کنمو سراغ دل پریشانم را می گیرمقصه ی دلدادگی من و تنهاییمثل سریالی شبانهمرا میخکوب دیوار می کند هر چه به انتهای شب می رسمحلقه ی دستانمتنگتر و....بغضم خیس تر...

دویدن پشتِ سرِ آدمهایی که هیچوقتدر هیچ کدام از لحظه هایشان,قدرَت را ندانسته اند ودر ثانیه به ثانیه یِ زندگی؛ همیشه توقعشان دَمار از روزگارت در آورده,و برایِ با تو نبودن با همه ی دنیا میجنگند؛بیهوده اس

به سکوتم احترام بگذار!به قوی ترین سلاحم!بلاغت سکوتم را حس می کنی؟از زیبایی چیزهایی که می گویم لذت می بری؟وقتی چیزی نمی گویم ...از حیرانی و سکوتم غمگین نشوو گمان نبر که میان من و توچیزی عوض شدهآنگاه که نمی گویم دوستت می دارم!یعنی که دوستت می دارم.

هیچ نویسنده ای توانِ نوشتن مرا نداردخاصه اگر نامِ تو در نوشته هام تمام شودتو تمامی، کاملی، زیباییمثل تَرَنُم آب بروی گلبرگ مهربانیکمی عاشقانه تر مثلاًمثل ماهِ شبهای تارمیدرخشینام تو شده دکلمه زبانمصدا

گرگان شده بازیچه موهای بلندتیک شهر نشستند تماشا بکنندتمجموعه شعری که خدا شاعر آن استتضمین شده در باغچه ها بند به بندتبا طعم لبت صنف شکر خانه خراب استاین مرتبه هم قند فریمان گله مندتبازار گل شهر محلات

من درین شب های گریان ، راه را گم کرده امغرق رویا زار و حیران ، راه را گم کرده امچشم می دوزم به هرسو می شکافد وصله امدر نبودش یار جویان ، راه را گم کرده امبرگ می پاشد خزان تا عاشقان راهی شوندمن خزانم ،

نرو !من بی تو تنهام در این دنیابه جان پدرم قسمقلب من فقط تورا دوست داردروح من بی صدا استبیا و ببینبیا و ببینبیا و ببینالتماست میکنم نرونرو نرو نرودر آغوش من بماندر آغوش من بمان بمان بمانمن بهت عشق و قلبم را میدهمتنها اگر پیشم بمانیبه جان پدرم قسم

یه گل داشتم که خیلی برام عزیز بودخیلی دوستش داشتم همیشه میگفتن؛انقد روش حساس نباش..زیاد رو چیزی حساس باشی از دستش میدینباید زیاد عاشق چیزی بود..آخرم یه روز نمیدونم چرا خشک شد..همین چند روز پیش یه گلدو